برای مادرم،به پاس مهر بیکرانش، به پاس بودنش، به پاس فداکارانه و عاشقانه بودنش...

این پایین ایستاده ام

و تو آن بالا قامت بسته ای

با رخساری به پاکی شبنم

و روشنی خورشید

تاجی از رز سرخ بر سر نهاده ای

گام برمی دارم

پیش می آیم

و تو با لبخندت به من زیستن می آموزی

همه توانم را به کار می گیرم

و فراز می آیم

می رسم،

به دامان پرمهرت می رسم

زانو می زنم

و تویی که دستم را می گیری

و تنها تویی که مرا در آغوش می کشی

و دنیا خلاصه می شود در آغوش تو

و دیگر اندوهی نیست

دیگر بی قرار نیستم

دیگر تنها نیستم...

تو را به جای همه کسانی که نمی شناخته ام دوست می دارم

آرزو دارم شبی عاشق شوی ....

      آرزو   دارم   بفهمی   درد   را ....

                تلخی  برخورد های  سرد  را ....

می رسد روزی که بی من لحظه ها را سر کنی ....

می رسد روزی که  مرگ  عشق  را   باور   کنی ....             

می رسد  روزی  که   شبها  در  کنار  عکس من ....

نامه  های   کهنه ام  را مو  به   مو  از   بر  کنی ....

 بر سنگ قبر من بنوسيد خسته بود  اهل  زمين نبود  نمازش شکسته بود  

 بر سنگ قبر من بنويسيد پاک بود چشمان او که دائما از اشک شسته بود

 بر سنگ قبر من بنويسيد اين درخت عمري براي هر تبر و تيشه دسته بود

 بر سنگ قبر من بنويسيد  کل عمر پشت دري  که باز نمي شد مانده  بود 

سلام به(مثل تو)

نه دوست عزیزم.خوشحال میشم که به یادمی. ای کاش می دونستم کی هستی...

در دادگاه عشق قسمم قلبم بود

                            وکیلم دلم                    

          حضار جمعی از عاشقان و دلسوختگان

             قاضی نامم را بلند خواند

         و گناهم را

      دوست داشتن تو اعلام کرد

           و.................

             محکوم شدم به مرگ...........................

          کنار چوبه ی دار از من خواستند تا آخرین خواسته ام را بگویم

             و من گفتم

            ((۰  * به او بگویید که دوستش دارم*  ۰))

مرگ از زنده گی پرسید :
آن چیست که باعث می شود تو شیرین و من تلخ جلوه کنم ؟
زنده گی لبخندی زد و گفت :
دروغ هایی که در من نهفته است و حقیقتی که تو در وجودت داری !

...............................................................................

  به خدا عاشق شدم

وقتي که ديگر نبود من به بودنش نيازمند شدم

وقتی که دیگر رفت من در انتظار آمدنش نشستم

وقتي که ديگر نميتوانست مرا دوست بدارد من با تمام وجودم  او را دوست داشتم

وقتي او تمام کرد من شروع کردم

وقتي او تمام شد من آغاز شدم

و چه سخت است تنها متولد شدن مثل تنها زندگي کردن....مثل تنها مردن

بر سنگ قبر من بنويسيد خسته بود              اهل زمين نبود نمازش شكسته بود
بر سنگ قبر من بنويسيد شيشه بود           تنها از اين نظر كه سراپا شكسته بود
بر سنگ قبر من بنويسيد پاك بود            چشمان او كه دائماً از اشك شسته بود
بر سنگ قبر من بنويسيد اين درخت         عمري براي هر و تبر تيشه دسته بود
بر سنگ قبر من بنويسيد كل عمر            پشت دري كه باز نمي شد نشسته بود

سالیان سال تنها مانده ام.....................

شاید این رفتن سزای ما نبود...............

من دعا کردم برای بازگشت دستهای تو ولی بالا نبود........

باز  هم گفتی که فردا میرسی..........

کاش روز دیدنت فردا نبود.......

دلتنگی های آدمی را باد
ترانه می خواند...
رویاهایش را
آسمان پرستاره نادیده می گیرد
و هر دانه برفی
و هر قطره اشکی
نریخته می ماند
سکوت سرشار از سخنان
ناگفته است...
سرشار از حرکات ناکرده
اعتراف به عشق های نهان
و شگفتی های بر زبان نیامده
در این سکوت
حقیقت ما نهفته است
حقیقت تو و من...!!

آنگاه که سخن ها ناگفته بر لب می مانند
آنگاه که چشم ها بی صدا می نگرند
و آنگاه که همدمی جز تنهایی نیست
می توان فریاد براورد
می توان عشق را انکار کرد
و می توان از سردی پاییز گریست...
حال دور شوید ای تمامی ادراک ها
فروریزید ای تمامی اشک ها
مرا واگذارید تا راهی جز این یابم
زیرا دگر کسی نخواهد بود که نوایش مستم کند
و یا حضورش تسلی بخش خاطرم باشد

وقتی پاییز میشه  ما آدمها خوشمون میاد که پا رو برگها بزاریم و صدای خش خش اونا رو بشنویم و لذت ببریم.

برگ یه روز تمام زندگی درخت بوده! همه عشقش و همه امیدش! درخت همه شیره جونش رو به برگ میداد تا ازش جدا نشه! آب و باد و خاک همه و همه به درخت کمک میکردند و برگ زندگی شاهانه ای داشت. خستگی تو کارش نبود! چون هروقت دلش میگرفت دستش رو دراز میکرد و خدا رو تو آسمون لمس میکرد یا هروقت که خسته تر میشد با غرور از اون بالا به آدما نگاه میکرد و به نظرش آدما چقدر پست و کوچک بودن.    همه چیز قشنگ بود تا اینکه پاییز از راه رسید...     درخت از برگ  خسته شد و دیگه سبزی برگ براش جذاب و زیبا نبود! برگ یر شده بود و دیگه نمی تونست سنگینیش راو تحمل کنه! این شد که دیگه شیره جونش اون قوت همیشگی رو نداشت! چون دیگه با عشق به برگ داده  نمیشد!   برگ اینو فهمید!دلگیر شد و افسرده! اما کاری از دستش بر نمیومد! سعی کرد بارش رو از دوش درخت کم کنه! اما کم کم درخت دیگه برگ رو ندید و چیزی نبود که به برگ بده!!!  برگ پژمرد! افسرد! خشکید و افتاد.   ما آدمها افتادن برگ رو نشونه زیبایی گرفتیم و اسمش رو گذاشتیم: جشن برگریزان...    زمین پر از برگهایی بود که از اوج به زمین افتاده بودند ! درخت ازشون بریده بود! حتی باد اونارو به هر طرف می انداخت! بارون اونارو خیس میکرد! و آفتاب اونارو می پوسوند! دیگه هیچکس اونارو دوست نداشت! برگ از اوج به دره افتاد و همه راضی بودند... ما آدمها هم راضی هستیم از اینکه پا رو برگها میزاریم و صدای شکسته شد نشون رو میشنویم و لذت میبریم.     اما میدونید برگ چیکار میکنه؟ برگ هنوز عاشق درخته و نمیتونه محبت هاشو فراموش کنه و زحمتهای باد و بارون و خورشید رو! برگ نمیتونه از درخت دل بکنه! اما دیگه زمستون داره تموم میشه و وقت جوونه زدن درخته! وقت اومدن معشوقه های تازه درخت.      اینه که برگ می پوسه و می پوسه و می پوسه و میشه قوت خاک! میشه کود! میشه غذای درخت! میشه شیره ای که تو وجود درخته و حالا باید تو رگهای معشوقه های جوونش ببره!  برگ می پوسه و خودشو به پای درخت میریزه تا درخت راضی بشه و زندگی خوبی با معشوقه های جدیدش داشته باشه!

تو که وقت پاییز از کوچه های خلوت پر از برگ میگذری,  بشنو: درخت از برگ خسته شده ,اومدن پاییز بهونست......

فروغ فرخزاد

خاطرات  باز در چهره خاموش خیال خنده زد چشم گناه آموزت باز من ماندم و در غربت دل  حسرت بوسه هستی سوزت باز من ماندم و یک مشت هوس باز من ماندم و یک مشت امید یاد آن پرتو سوزنده عشق  که ز چشمت به دل من تابید باز در خلوت من دست خیال صورت شاد ترا نقش نمود بر لبانت هوس مستی ریخت در نگاهت عطش طوفان بود یاد آن شب که ترا دیدم و گفت  دل من با دلت افسانه عشق چشم من دید در آن چشم سیاه نگهی تشنه و دیوانه عشق یاد آن بوسه که هنگام وداع بر لبم شعله حسرت افروخت  یاد آن خنده بیرنگ و خموش  که سراپای وجودم را سوخت رفتی و در دل من ماند به جای عشقی آلوده به نومیدی و درد نگهی گمشده در پرده اشک حسرتی یخ زده در خنده سرد آه اگر باز بسویم ایی دیگر از کف ندهم آسانت ترسم این شعله سوزنده عشق آخر آتش فکند بر جانت++++++++++

زندگي مثل يه امتحان ديکته است ... هي غلط مي نويسيم و هي پاک مي کنيم ... اما غافل از اينکه اجل داد مي زنه برگه ها بالا

عشق یعنی انتظار و انتظار

 عشق یعنی هر چه بینی عکس یار

عشق یعنی شب نخفتن تا سحر

عشق یعنی سجده ها با چشم تر

عشق یعنی دیده بر در دوختن

عشق یعنی از فراقش سوختن

عشق یعنی سر به در آویختن

عشق یعنی اشک حسرت ریختن

عشق یعنی لحظه های ناب ناب

عشق یعنی لحظه های التهاب

عشق یعنی بنده فرمان شدن

عشق یعنی تا ابد رسوا شدن

عشق یعنی گم شدن در کوی دوست

عشق یعنی هر چه در دل آرزوست

شنبه با نگاهی عاشقانه مست شدم.

یکشنبه به او گفتم که گرفتارت شدم.

دوشنبه همچو مجنون راهی صحرا شدم.

سشنبه بی وفایی کرد و من گریان شدم.

چهارشنبه اسیر هجرانش شدم.

پنج شنبه او رفت و من در عاشقی فانی شدم.

جمعه بی او تنهاشدم و از فراقش مرده شدم.

بهش گفتم چقدر منو دوست داری ؟ گفت : اندازه جوهر خودکارم . بهش گفتم : چه قدر نامردی جوهر که یک روز تموم میشه . لبخندی زد و گفت : خودکارم که اصلا جوهر ندارد.

روي قبرم بنويسيد مسافر بوده است

بنويسيد که يک مرغ مهاجر بوده است

بنويسيد زمين کوچه ي سرگرداني است

او در اين معبر پرحادثه عابر بوده است

بیا گناه ندارد به هم نگاه به هم نگاه کنیم

و تازه داشته باشد بیا گناه کنیم

نگاه و بوسه و لبخند اگر گناه باشد

بیا که نامه اعمال خود سیاه کنیم

تمامی وجودم تقدیم به کسی که

در نبودش به تنهایی پناه برده ام،

به شعر نشسته ام

و تنها در تنهایی هایم نوشته ام
- - - - - - - - - - -
در انتظارت ماندم

در انتظارت سوختم

در انتظارت می مانم

در انتظارت اما با هیچ چیز نمی توانم بسازم!
- - - - - - - - - - -
ای که دردها را درمان میکنی

پس چرا امروز و فردا می کنی ؟

ما که مردیم!
- - - - - - - - - - -
تو را دیدم

در پس لحظه ها

در گذر از ثانیه ها

در عبور از کوچه ها

با لبخندی زیبا .

و باز منتظر خواهم ماند

تا فردا ،

تا همیشه،

تا نگاهی دیگر
- - - - - - - - - - -
می نویسم

برای تو

به یاد تو

اما هوز باور ندارم

افکار مغشوش

لحظه های تکراری

خاطرات مبهم

زندگی مرده

من ... تنهایی ... تاریکی

به کدامین دلیل ؟
- - - - - - - - - - -
وقتی چشمات اشکی برای ریختن نداره

وقتی دیگه قدرت فریاد زدن هم نداری

وقتی هر چی دل تنگت خواسته بگی، گفتی

وقــتی از درون تمـامی وجـودت یــخ زده

وقتی دیگه هیچ کس تو رو درک نمی کنه

وقتی حس کردی تنهاترین موجود دنیا هستی

بدان که هنوز تنها نیستی، چون

(خدا در همین نزدیکی خانه دارد)

خدایی که تو را خلق کرده

تو را بزرگ کرده

روزی ات را داده

و سرنوشت تو را رقم زده

پس هنوز تو را فراموش نکرده !

برای زندگی کردن دو چیز لازم است قلبی که دوستت بدارد و قلبی که دوستش بداری

هی فلانی............

به خاطر آور ، که آن شب به برم
 گفتی که : بی تو ، ز دنیا بگذرم
 کنون جدایی نشسته بین ما
 پیوند یاری ، شکسته بین ما
گریه می کنم
 با خیال تو
به نیمه شب ها
 رفته ای و من
 بی تو مانده ام
 غمگین و تنها
 بی تو خسته ام
 دل شکسته ام
 اسیر دردم
 از کنار من
 می روی ولی
 بگو چه کردم
رفته ای و من آرزوی کس
به سر ندارم
 قصه ی وفا با دلم مگو
 باور ندارم

غربت را نبايد در الفباي شهر غريب جستجو كرد

همين كه عزيزت نگاهش را به ديگري فروخت، تو غريبي

چه ميشد مهر ورزي ما اسير تهمت مردم نميشد

واحساس قشنگ جشمها ميان حرف مردم گم نميشد

چه ميشد بين دستان ما کسي ديوار را حائل نميکرد

کسي مرگ کبوتر را نميديد

و دستي آب ها را گل نميکرد

من هرگز شکوه اي از روزگاران نکرده ام .

ولی شکايت از دورنگي هاي ياران کرده ام .

خدایا موج دلتنگیها ....طوفان دلخوشیهایم شده ...

ناصبوری ام را لغزش به حساب نیار ...

شاعر كه شدم
 نردباني بلند بر مي دارم
 پاي پنجره ي پرسه هاي پسين پروانه مي گذارم
 و به سكوت سلام آن روزها سرك مي كشم
شاعر كه
شدم
 مي آيم كنار كوچه ي كبوترها
 تاريخ يادگاري ديوار را پررنگ مي كنم
 و مي روم
 شاعر كه شدم
 مشق شبانه ي تمام كودكان جهان را مي نويسم
 ديگر چه فرق مي كند
 كه معلمان چوب به دست
 به يكنواختي خطوط مشق هاي شبانه
 شك ببرند يا نبرند
؟
شاعر كه شدم
 سيم هاي سه تارم را
 به سبزه هاي سبز سبزده گره مي زنم
 و آرزو مي كنم
آهنگ پاك صداي تو را بشنوم
 شايد كه شاعري
 تنها راه رسيدن به ديار رؤيا
 و كوچه هاي خيس كودكي باشد

خواب دیدم مرده ام خواب دیدم خسته و افسرده ام
روی من خروارها از خاک بود وای قبر من چه وحشتناک بود
تا میان گور رفتم دل گرفت قبر کن سنگ لحد را گل گرفت
بالش زیر سرم از سنگ بود غرق وحشت سوت و کور و تنگ بود
هر که آمد پیش حرفی راند و رفت سوره حمدی برایم خواند و رفت
ناله می کردم ولیکن بیجواب تشنه بودم در پی یک جرعه آب

.
.
.



سلامی به قشتگی مردن.....!!
.
.
بازم....
نجوای از مرگ سیاه به گوش می رسد.....
گوره سرد....!!
.مردن من....!!
.
.
.
.
آپم.....ومنتظره فاتحه ای از تو....!!.

اگر شبی فانوس نفسهای من خاموش شد......... اگر به حجله آشنایی در حوالی خیابان خاطره برخوردی........ و عده ای به تو گفتند: کبوترت در حسرت پرکشیدن پرپر زد....... تو حرفشان را باور نکن

تمام این سالها کنار من بودی.+++++++

سکوت می کنم امشب به یاد چشمانت

و از نگاه دقایق دوباره دلتنگم 

در این هوای غریبه در این هوای سرد

اسیر هق هق تلخی بدون آهنگم

در این شبی که نفس های بی ترانه ی من

غبار بغض سیاهس به سینه می گیرد

نگاه خسته ی من با ترا نه ای غمگین

برای غربت چشمت دوباره می میرد

تو را به جان شقایق.تو را به جان نسیم

مرا از این شب مبهم بیا رهایی ده

مرا به غربت چشمت مرا به جنس دلت

مرا به عشق شقایق . تو آشنایی ده

درون سینه ام امشب هوا چه بارانی است

تو را به حرمت باران بیا به دیدارم

که من همیشه به یادت به زیر باران ها

برای دیدن رویت ترانه ها دارم.../

      یاور همیشه مومن

           تو برو سفر سلامت

             غم من نخور که دوریت

                  برای من شده عادت

نمیدانم چرا آسمان  تمام دیوانگی هایش را در دلتنگی های من ریخت...

گلم از خود رهیدن را بیاموز.. به سر منزل رسیدن را بیموز..مجال تنگ و راهی دور در پیش.. به پاهایت دویدن را بیاموز.. زمین بی عشق  خاکی سرد و مرده ست..به قلب خود تپیدن را بیاموز.. جهان جولانگاهی همواره زیباست.. به چشمانت خوب دیدن را بیتموز.. جهان طعم شراب کهنه دارد.. به لبهایت چشیدن را بیاموز..  تو اهل آسمانی ای زمینی.. به بال خود پریدن را بیاموز..  تو ابر رحمتی گاهی فرو ریز.. ز اشک خود چکیدن را بیاموز.. به دنیا دلسپردن نیست دشوار.. ز دنیا دل بریدن را  بیاموز